PROJEKT KRAJOBRAZOWY DLA INWESTYCJI DEWELOPERSKIEJ PN. OGRODY STAROMIEJSKIE

Pierwsze wyzwanie to mnogość funkcji. W pierwszym ogrodzie konieczne było uwzględnienie drogi pożarowej. Aby nie zdominowała ona przestrzeni ogrodowej zdecydowaliśmy się na jej wkomponowanie poprzez zastosowanie wzmacnianej nawierzchni trawiastej, obsianej cienioznośną łąką kwiatową. Skarpy ziemne, obsadzone roślinnością, wyodrębniają mniejsze wnętrza w obrębie dziedzińca i zwiększają wrażenie piętrowości nasadzeń. Ścieżki o płynnych formach, zapewniają komunikację między bramami i stojakami rowerowymi. Dodatkowe wąskie ścieżki z płyt ułożonych „co krok” umożliwiają zagłębienie się w zieleń. W ogrodzie zaplanowaliśmy również miejsce do mycia i naprawy rowerów.

W drugim ogrodzie przy projekcie Ogrody Staromiejskie istotnym aspektem było stworzenie przestrzeni sprzyjającej budowaniu wspólnoty. Zaprojektowaliśmy skrzynie wyniesione, obsadzone dyniami ozdobnymi. W założeniu mogą stać się one impulsem do tworzenia ogrodu warzywnego przez wspólnotę mieszkańców. Projektowany placyk (płyty kamienne w nawierzchni przepuszczalnej) umożliwi spotkania w większej grupie i rearanżację przestrzeni, a pojedyncze ławki ukryte w zieleni sprzyjać będą kameralnym towarzyskim rozmowom.

Trzeci ogród to wąskie przejście między bramami. Aby zachować tajemniczość i kameralność miejsca, zaprojektowaliśmy ścieżkę w formie płynnych zakoli. Soliterowe krzewy wyodrębniają mniejsze przestrzenie. Wśród zieleni ukryte zostały stojaki rowerowe. W ogrodzie pojawiło się kolejne wyzwanie: różnica wysokości, którą rozwiązaliśmy tworząc cały ogród w formie rampy o niewielkim nachyleniu.

Trzecie wyzwanie w projektowaniu zieleni stanowią ogrody śródmiejskie, które mają ograniczone nasłonecznienie. Roślinność została dobrana pod względem gatunków i odmian tolerujących zacienienie, z uwzględnieniem przewagi gatunków rodzimych. Wśród drzew i krzewów znalazły się: brzoza brodawkowata, bez czarny, dereń rozłogowy, jaśminowiec, a wśród bylin m.in. fiołek wonny, funkia ogrodowa, kokoryczka wielkokwiatowa, kosmatka śnieżna, parzydło leśne, pluskwica sercolistna, podrzeń żebrowiec, tiarella sercolistna oraz zawilec japoński. Wprowadzenie tak różnorodnej palety roślin cieniolubnych ma na celu nie tylko zapewnienie ich trwałości w trudnych warunkach miejskich, ale także stworzenie biologicznie czynnej warstwy, która poprawia lokalny mikroklimat, wspomaga retencję wody i tworzy naturalne schronienie dla miejskiej fauny.

W założeniach projektowych kierowaliśmy się koniecznością adaptacji do zmian klimatu. Powierzchnia ogrodów została zmaksymalizowana pod względem ilości terenów zieleni, z wykorzystaniem wody deszczowej do podlewania roślin, nawierzchni wodnoprzepuszczalnych oraz naturalnych materiałów. Takie proekologiczne rozwiązania znacząco zwiększają retencję wód opadowych w gruncie, oszczędzają wodę pitną i wspierają naturalny obieg materii. Charakter utrzymany jest w stylu naturalistycznym, dzięki czemu przyszła eksploatacja nie będzie wymagała dużych nakładów pielęgnacyjnych.

Dodatkowo dzięki zastosowaniu odpowiednich kompozycji roślin z naturalnymi elementami aranżacji (bouldery, naturalne karmniki i poidełka, elementy z drewna) oraz zielonym ścianom z pnączy, zapewniamy miejsca schronienia i rozwoju dla przedstawicieli fauny – głównie ptaków, owadów zapylających i drobnych ssaków. Zaproszenie flory i fauny oraz elementów przyrody nieożywionej do ogrodów zakłada poprawę codziennego dobrostanu fizycznego i psychicznego użytkowników terenu.